Presentación del libro de Beatriz San Román ‘La aventura de convertirse en familia’
Ayer, Beatriz San Román presentaba su libro electrónico La Aventura de Convertirse en Familia en la Biblioteca de las Indias Electrónicas (BIE).
Nunca habÃa disfrutado tanto en la presentación de un libro (y dirÃa lo mismo si no la conociera, en serio). ReÃmos, lloramos y aprendimos, aprendimos mucho de una persona que decidió aportar yo dirÃa un saco y no un granito de arena a una de esas situaciones en las que si te encuentras, te sientes completamente desamparado y donde la ayuda institucional brilla por su ausencia: la postadopción internacional.
David de Ugarte presentó el libro llamando al fenómeno El swarming de los padres, estableciendo incluso un interesantÃsimo paralelismo con las recientes revueltas francesas y describiéndolo como un proceso que pasa por el reconocimiento de la propia incapacidad para comprender y resolver un determinado problema, seguido de la búsqueda de información en la Red, la comparación con la propia experiencia y la reflexión.
Todo eso mezclado, ordenado, a fuego lento, dándole muchas vueltas a la cabeza y acompañándolo con mucha lectura hasta altas horas de la madrugada dan un resultado que a la vez es distribuÃdo en la Red. Un conocimiento que se irá extendiendo poco a poco para suplir las terribles carencias de sociedad e instituciones.
Cuando hablas con Beatriz o con Kati, madres adoptantes que se han convertido en expertas en el tema, enseguida te das cuenta de la cantidad de tópicos, ideas preconcebidas falsas y terriblemente dañinas que hay sobre la adopción internacional.
Desde la idea de que si decides adoptar es siempre porque no puedes concebir, hasta que hay que ocultar al niño los datos sobre los padres biológicos (llegando a negar su existencia) cuando es todo lo contrario, pasando por uno de los primeros fallos: pensar que lo malo ha pasado cuando ya tienes al niño en casa.
De eso nada. Ahà empieza la auténtica batalla, el verdadero reto de convertir a unos completos desconocidos en familia, algo para lo que se necesita una preparación, una información que alivie la angustia y suavice el camino, y que hasta ahora era muy difÃcil conseguir.
Padres adoptantes americanos, candadienses, franceses… (paÃses con una tradición importante en adopción internacional y en algún caso quizás menos tecnófobos que el nuestro) , distribuyeron el poder de su experiencia en Internet, a través de listas de correo, foros, páginas de asociaciones y blogs.
Si no sabÃas inglés y/o francés lo tenÃas complicado, al igual que con la mayorÃa de los libros en papel sobre el tema.
En España, no sólo tu tÃo o tu vecino, sino también el médico, el profesor e incluso el psicólogo de de tu hijo probablemente carecen de la preparación necesaria para hacer bien su trabajo con estos niños.
Aunque queda mucho por hacer, afortunadamente esto está empezando a cambiar; gracias a asociaciones de padres, a su colaboración, intecambio y puesta en común; gracias a proyectos como el libro de Beatriz, que no sólo no se rindió ante el abismo del desconocimiento y la soledad, sino que está haciendo posible que los que vengan no tengan que sentirse asÃ.
Gracias Bié!
Ontem, Beatriz San Román apresentava seu livro electrónico A Aventura de Converter-se em Família na Biblioteca das Índias Electrónicas (BIE).
Nunca tinha desfrutado tanto na apresentação de um livro (e diria o mesmo se não a conhecesse, em sério). Rimos, choramos e aprendemos, aprendemos muito de uma pessoa que decidiu contribuir eu diria um saco e não um granito de areia a uma dessas situações nas que se te encontras, te sentes completamente desabrigado e onde a ajuda institucional brilha por sua ausência: a postadopción internacional.
David de Ugarte apresentou o livro chamando ao fenómeno O swarming dos pais, estabelecendo inclusive um interesantísimo paralelismo com as recentes revoltas francesas e descrevendo-o como um processo que passa pelo reconhecimento da própria incapacidade para compreender e resolver um determinado problema, seguido da busca de informação na Rede, a comparação com a própria experiência e a reflexão.
Todo isso misturado, ordenado, a fogo lento, lhe dando muitas voltas à cabeça e o acompanhando com muita leitura até altas horas da madrugada dão um resultado que ao mesmo tempo é distribuído na Rede. Um conhecimento que ir-se-á estendendo pouco a pouco para suplir as terríveis carências de sociedade e instituições.
Quando falas com Beatriz ou com Kati, mães adoptantes que se converteram em experientes no tema, em seguida te dás conta da quantidade de tópicos, ideias preconcebidas falsas e terrivelmente daninhas que há sobre a adopção internacional.
Desde a ideia de que se decides adoptar é sempre porque não podes conceber, até que há que ocultar ao menino os dados sobre os pais biológicos (chegando a negar sua existência) quando é todo o contrário, passando por um das primeiras falhas: pensar que o mau passou quando já tens ao menino em casa.
Disso nada. Aí começa a autêntica batalha, o verdadeiro repto de converter a uns completos desconhecidos em família, algo para o que se precisa uma preparação, uma informação que alivie a angústia e suavize o caminho, e que até agora era muito difícil conseguir.
Pais adoptantes americanos, candadienses, franceses… (países com uma tradição importante em adopção internacional e em algum caso quiçá menos tecnófobos que o nosso) , distribuíram o poder de sua experiência em Internet, através de listas de correio, foros, páginas de associações e blogs.
Se não sabias inglês e/ou francês o tinhas complicado, ao igual que com a maioria dos livros em papel sobre o tema.
Em Espanha, não só teu tio ou teu vizinho, senão também o médico, o professor e inclusive o psicólogo de de teu filho provavelmente carecem da preparação necessária para fazer bem seu trabalho com estes meninos.
Ainda que fica muito por fazer, felizmente isto está a começar a mudar; graças a associações de pais, a sua colaboração, intecambio e posta em comum; graças a projectos como o livro de Beatriz, que não só não se rendeu ante o abismo do desconocimiento e a solidão, senão que está a fazer possível que os que vingam não tenham que se sentir assim.
Obrigado Bié!
Onte, Beatriz San Román presentaba o seu libro electrónico A Aventura de Converterse en Familia na Biblioteca das Indias Electrónicas (BIE).
Nunca gozara tanto na presentación dun libro (e diría o mesmo si non a coñecese, en serio). Rimos, choramos e aprendemos, aprendemos moito dunha persoa que decidiu aportar eu diría un saco e non un granito de area a unha desas situacións nas que si che atopas, séntesche completamente desamparado e onde a axuda institucional brilla pola súa ausencia: a postadopción internacional.
David de Ugarte presentou o libro chamando ao fenómeno O swarming dos pais, establecendo incluso un interesantísimo paralelismo coas recentes revoltas francesas e describíndoo como un proceso que pasa polo recoñecemento da propia incapacidade para comprender e resolver un determinado problema, seguido da procura de información na Rede, a comparación coa propia experiencia e a reflexión.
Todo iso mesturado, ordenado, a lume lento, dándolle moitas voltas á cabeza e acompañándoo con moita lectura ata altas horas da madrugada dan un resultado que á vez é distribuído na Rede. Un coñecemento que se irá estendendo aos poucos para suplir as terribles carencias de sociedade e institucións.
Cando falas con Beatriz ou con Kati, nais adoptantes que se converteron en expertas no tema, enseguida dásche conta da cantidade de tópicos, ideas preconcibidas falsas e terriblemente daniñas que hai sobre a adopción internacional.
Desde a idea de que si decides adoptar é sempre porque non podes concibir, ata que hai que ocultar ao neno os datos sobre os pais biolóxicos (chegando a negar a súa existencia) cando é todo o contrario, pasando por un dos primeiros fallos: pensar que o malo pasou cando xa tes ao neno en casa.
Diso nada. Aí empeza a auténtica batalla, o verdadeiro reto de converter a uns completos descoñecidos en familia, algo para o que se necesita unha preparación, unha información que alivie a angustia e suavice o camiño, e que ata agora era moi difícil conseguir.
Pais adoptantes americanos, candadienses, franceses… (países cunha tradición importante en adopción internacional e nalgún caso quizais menos tecnófobos que o noso) , distribuíron o poder da súa experiencia en Internet, a través de listas de correo, foros, páxinas de asociacións e blogs.
Si non sabías inglés e/ou francés tíñalo complicado, do mesmo xeito que coa maioría dos libros en papel sobre o tema.
En España, non só o teu tío ou o teu veciño, senón tamén o médico, o profesor e ata o psicólogo de de o teu fillo probablemente carecen da preparación necesaria para facer ben o seu traballo con estes nenos.
Aínda que queda moito por facer, afortunadamente isto está empezando a cambiar; grazas a asociacións de pais, á súa colaboración, intecambio e posta en común; grazas a proxectos como o libro de Beatriz, que non só non se rendeu ante o abismo do descoñecemento e a soidade, senón que está facendo posible que os que veñan non teñan que sentirse así.
Grazas Bié!
Ièr, Beatriz San Román # # #el lo sieu libre electronic L'Aventura de se convertir en Familha en la Bibliotèca de las Indias Electronicas (BIE).
Aviá jamai gaudit tant en la presentacion d'un libre (e diriá çò de meteis se la coneguèsse pas, en seriós). Risèm, ploram e aprenguèrem, aprenguèrem fòrça d'una persona que decidiguèt aportar ieu diriá un sac e pas un granito de sable a una d'aquestas situacions que cnjse te tròbas en el, te sègas entièrament desamparado e a on l'ajuda institucionala brilha per la siá abséncia: la postadopción internacionala.
David de Ugarte presentèt lo libre en cridant al fenomèn Lo swarming dels paires, en establint quitament un interesantísimo paralelismo amb las recentas revueltas francesas e en o descrivent coma un procès que passa per la reconeissença de la pròpria incapacitat per comprene e resòlver un determinat problèma, seguit de la recèrca d'informacion en la Ret, la comparason amb la pròpria experiéncia e la reflexion.
Tot aiçò barrejat, ordenat, a fuòc lent, en li donant fòrça torns davant e en o acompanhant amb fòrça lectura fins a de nautas oras de la matinada donan un resultat qu'es a l'encòp distribuído en la Ret. Una coneissença que s'estendrà pauc a pauc per suplir las terriblas mancas de societat e institucions.
Quand de parlars amb Beatriz o amb Kati, de maires adoptantes que s'es convertit en d'expèrtas en lo tèma, t'avisas sulpic de la quantitat de topics, d'idèas preconcebidas falsas e terriblemente nocivas qu'i a envolopa l'adopcion internacionala.
Dempuèi l'idèa que cnjse decidisses adoptar es totjorn pr'amor que pòdes pas concebre, fins que cal amagar al mainat las donadas sobratz los paires biologics (en arribant a negar la siá existéncia) quand es tot çò de contrari, en passant per òm dels primièrs fallos: pensar que çò de dolent es passat quand as ja al mainat a l'ostal.
D'aiçò brica. Comença aicí l'autentica batalha, lo veritable rèpte de convertir a unes complèts desconeguts en familha, qualquarren per çò que s'a de besonh una preparacion, una informacion que alivie l'angoisha e suavice lo camin, e qu'èra fins ara fòrça malaisit aténher.
Paires adoptantes americanes, candadienses, de franceses… (de païses amb una tradicion importanta en adopcion internacionala e en qualque cas benlèu mens tecnófobos que lo nòstre) , distribuiguèron lo poder de la siá experiéncia dins Internet, a travèrs de de listas de corrièr, de fòrums, de paginas d'associacions e blogs.
Se Sabiás pas anglés e/o francés o aviás complicat, a l'aital coma amb la majoritat dels libres en papièr sobratz lo tèma.
En Espanha, non solament lo tieu oncle o lo tieu vesin, mas tanben lo mètge, lo professor e quitament lo psicològ de de lo tieu filh mancan probablament de la preparacion de besonh per far plan lo sieu trabalh amb aquestes mainats.
E mai se demòra fòrça per far, urosament aquò comença a cambiar; mercés a d'associacions de paires, a la siá collaboracion, intecambio e ponuda en comuna; mercés a de projèctes coma lo libre de Beatriz, que non solament pas se rendèt davant l'abisme de la desconeissença e la solitud, mas que fa possibla qu'es quaus vengan lor calga pas se sentir aital.
Mercés Bié!
Ahir, Beatriz San Román presentava el seu llibre electrònic L'Aventura de Convertir-se en Família en la Biblioteca de les Índies Electròniques (BIE).
Mai havia gaudit tant en la presentació d'un llibre (i diria el mateix si no la conegués, en seriós). Riem, plorem i vam aprendre, vam aprendre molt d'una persona que va decidir aportar jo diria un sac i no un granit de sorra a una d'aquestes situacions en les quals si et trobes, t'asseguis completament desemparat i on l'ajuda institucional brilla per la seva absència: la postadopción internacional.
David de Ugarte va presentar el llibre cridant al fenomen El swarming dels pares, establint fins i tot un interesantísimo paralelismo amb les recents revoltes franceses i descrivint-ho com un procés que passa pel reconeixement de la pròpia incapacitat per a comprendre i resoldre un determinat problema, seguit de la recerca d'informació en la Xarxa, la comparació amb la pròpia experiència i la reflexió.
Tot això barrejat, ordenat, a foc lent, donant-li moltes voltes al capdavant i acompanyant-ho amb molta lectura fins a altes hores de la matinada donen un resultat que alhora és distribuído en la Xarxa. Un coneixement que s'anirà estenent poc a poc per a suplir les terribles manques de societat i institucions.
Quan parles amb Beatriz o amb Kati, mares adoptantes que s'han convertit en expertes en el tema, de seguida t'adones de la quantitat de tòpics, idees preconcebidas falses i terriblemente nocives que hi ha sobre l'adopció internacional.
Des de la idea que si decideixes adoptar és sempre perquè no pots concebre, fins que cal ocultar al nen les dades sobre els pares biològics (arribant a negar la seva existència) quan és tot el contrari, passant per un de les primeres fallades: pensar que el dolent ha passat quan ja tens al nen en casa.
D'això gens. Aquí comença l'autèntica batalla, el veritable repte de convertir a uns complets desconeguts en família, alguna cosa per al que es necessita una preparació, una informació que alleugi l'angoixa i suavitzi el camí, i que fins a ara era molt difícil aconseguir.
Pares adoptantes americans, candadienses, francesos… (països amb una tradició important en adopció internacional i en algun cas potser menys tecnófobos que el nostre) , van distribuir el poder de la seva experiència en Internet, a través de llistes de correu, fòrums, pàgines d'associacions i blogs.
Si no sabies anglès i/o francès ho tenies complicat, igual que amb la majoria dels llibres en paper sobre el tema.
A Espanya, no només el teu oncle o el teu veí, sinó també el metge, el professor i fins i tot el psicòleg de de el teu fill probablement manquen de la preparació necessària per a fer bé el seu treball amb aquests nens.
Encara que queda molt per fer, afortunadament això està començant a canviar; gràcies a associacions de pares, a la seva col·laboració, intecambio i posada en comuna; gràcies a projectes com el llibre de Beatriz, que no només no es va rendir davant l'abisme del desconeixement i la solitud, sinó que està fent possible que els quals vengen no hagin de sentir-se així.
Gràcies Bié!
Ayer, Beatriz San Román presentaba su libro electrónico La Aventura de Convertirse en Familia en la Biblioteca de las Indias Electrónicas (BIE).
Nunca habÃa disfrutado tanto en la presentación de un libro (y dirÃa lo mismo si no la conociera, en serio). ReÃmos, lloramos y aprendimos, aprendimos mucho de una persona que decidió aportar yo dirÃa un saco y no un granito de arena a una de esas situaciones en las que si te encuentras, te sientes completamente desamparado y donde la ayuda institucional brilla por su ausencia: la postadopción internacional.
David de Ugarte presentó el libro llamando al fenómeno El swarming de los padres, estableciendo incluso un interesantÃsimo paralelismo con las recientes revueltas francesas y describiéndolo como un proceso que pasa por el reconocimiento de la propia incapacidad para comprender y resolver un determinado problema, seguido de la búsqueda de información en la Red, la comparación con la propia experiencia y la reflexión.
Todo eso mezclado, ordenado, a fuego lento, dándole muchas vueltas a la cabeza y acompañándolo con mucha lectura hasta altas horas de la madrugada dan un resultado que a la vez es distribuÃdo en la Red. Un conocimiento que se irá extendiendo poco a poco para suplir las terribles carencias de sociedad e instituciones.
Cuando hablas con Beatriz o con Kati, madres adoptantes que se han convertido en expertas en el tema, enseguida te das cuenta de la cantidad de tópicos, ideas preconcebidas falsas y terriblemente dañinas que hay sobre la adopción internacional.
Desde la idea de que si decides adoptar es siempre porque no puedes concebir, hasta que hay que ocultar al niño los datos sobre los padres biológicos (llegando a negar su existencia) cuando es todo lo contrario, pasando por uno de los primeros fallos: pensar que lo malo ha pasado cuando ya tienes al niño en casa.
De eso nada. Ahà empieza la auténtica batalla, el verdadero reto de convertir a unos completos desconocidos en familia, algo para lo que se necesita una preparación, una información que alivie la angustia y suavice el camino, y que hasta ahora era muy difÃcil conseguir.
Padres adoptantes americanos, candadienses, franceses… (paÃses con una tradición importante en adopción internacional y en algún caso quizás menos tecnófobos que el nuestro) , distribuyeron el poder de su experiencia en Internet, a través de listas de correo, foros, páginas de asociaciones y blogs.
Si no sabÃas inglés y/o francés lo tenÃas complicado, al igual que con la mayorÃa de los libros en papel sobre el tema.
En España, no sólo tu tÃo o tu vecino, sino también el médico, el profesor e incluso el psicólogo de de tu hijo probablemente carecen de la preparación necesaria para hacer bien su trabajo con estos niños.
Aunque queda mucho por hacer, afortunadamente esto está empezando a cambiar; gracias a asociaciones de padres, a su colaboración, intecambio y puesta en común; gracias a proyectos como el libro de Beatriz, que no sólo no se rindió ante el abismo del desconocimiento y la soledad, sino que está haciendo posible que los que vengan no tengan que sentirse asÃ.
Gracias Bié!
Octubre 22nd, 2007 a las 9:23 am
[...] exótica su iniciativa de crear comunidades de padres mediante blogs. Redes de apoyo virtuales que ya habían surgido en el mundo de los padres adoptantes y generado, por cierto, todo un mundo de libros y conocimiento público, inevitablemente acompañado [...]
Febrero 26th, 2008 a las 7:40 pm
[...] noviembre de 2005, Beatriz San Román presentaba en la Bibliteca de las Indias su primer libro, La aventura de convertirse en familia, en formato electrónico. TÃtulo que se convirtió en todo [...]